wtorek, 22 października 2013

Smiley face

Wiecie, że zostały dwa miesiące do końca roku? A ja mam wrażenie, że jeszcze niedawno pisałam motywującego posta o tym, jak dotrzymać swoich noworocznych postanowień. Z ciekawości zajrzałam do swojej listy i okazało się, że udało mi się zrealizować tylko połowę swoich postanowień. I wcale się tym nie przejęłam! Ten rok jest niezwykle szalony, po drodze pojawiło się mnóstwo innych celów, które wpłynęły na te z listy - sprawiając, że zeszły one na dalszy plan lub stały się nieistotne. Sama nie poznaję swojego życia samej siebie - w pozytywnym sensie. A jak to jest z Waszymi noworocznymi postanowieniami? :>



 





Zobacz stylizację w - MODNAPOLKA.pl
kurtka: lokalny sklep
spodnie: sh
sweterek: sh
koszula: sh
buty: allegro
biżuteria: handmade
okulary: allegro



środa, 16 października 2013

Cooking? Hell no!

Gotowanie od zawsze było moją piętą achillesową. Gdy byłam mała i przychodził czas wielkiego pichcenia na święta, ja wolałam sprzątać, prać, myć, odkurzać, prasować, ozdabiać, czyli robić dosłownie wszystko, byleby nie miało to związku z kuchnią. Wraz z wejściem w wiek młodzieńczy, moja mama (z zawodu szef kuchni) poczuła wewnętrzną potrzebę zadbania o to, abym w przyszłości stała się porządną gospodynią i zaganiała mnie do garów. Próbowała przekazać mi wszelkie sekretne tajniki dobrego gotowania, jednak ja uparcie twierdziłam, że wiedza ta jest mi zbędna.
Wszystko szło gładko do czasu, gdy nie poszłam na studia. Pierwszy rok pociągnęłam na mrożonkach i słoikach przywożonych z domu, odkryłam ryż i makaron oraz dania w pięć minut. Po pewnym czasie jednak takie jedzenie zaczęło wychodzić mi bokiem - w przenośni i dosłownie (+5kg :-D).
Powiedziałam sobie DOŚĆ i zaczęłam pichcić. Oj, marne były moje początki, aczkolwiek z każdym następnym podejściem jest coraz lepiej. Dzisiaj stwierdzam, że po prostu treść wykładów mojej mamy nie pasowała do moich zainteresowań - wolę faszerowaną cukinię niż schabowego z ziemniakami, ubóstwiam łososia ze szpinakiem a nie pierogi, zajadam się lekkimi placuszkami serowymi a nie racuchami. Ważne, żeby było lekko, zdrowo, z pomysłem. I teraz mogę spędzić w kuchni kilka godzin! :-)

PS Firmoo spełnia marzenia! Odkąd zobaczyłam te okulary u jednej z blogerek wiedziałam, że muszą być moje. Kilka miłych mejli później, okulary były już u mnie. Zachęcam wszystkich do współpracy z tą niebywale rzetelną firmą :-)







Stylizacja: Cooking? Hell no!
płaszczyk: Inditex (sh)
sukienka: Hey Hey (sh)
buty: lokalny sklep
torebka: House
okulary: Firmoo

czwartek, 10 października 2013

Reconsider

Przez ostatni rok żyłam sama dla siebie. Miałam grafik zapełniony w 150%, a w mojej głowie krążyły hasła: wydajność, aktywność, samorealizacja. Moim celem było dążenie do perfekcji i ideału. Chciałam być 'wszechstronnie najlepsza'. Czytałam mnóstwo inspirujących artykułów, wdrażałam ciekawe pomysły w życie i próbowałam kilkunastu sposobów na raz. Nim się obejrzałam, minął rok. I owszem, osiągnęłam bardzo wiele, ale jakim kosztem? Całkowicie zapomniałam o zdrowiu - uważałam, że mogę być jak robot i pracować bez przerwy. Potrzeby bliskich zeszły na dalszy plan, nie miałam czasu na spotkania ze znajomymi. Zatraciłam się. Wpadłam w błędne koło rozwoju i tak naprawdę utknęłam w miejscu.
Dzisiaj wiem, że nie chcę tak żyć. Jedyne czego pragnę to akceptacji tego, jaka jestem - z wszystkimi zaletami i wadami. Chcę komuś dać ciepło, pomóc w potrzebie, być wsparciem. To dziwne, ale prawdziwe: czasami człowiek musi się w czymś zatracić, aby się odnaleźć na nowo.








Stylizacja: Reconsider
sukienka: Chicnova
buty: h&m



niedziela, 6 października 2013

Impossible is nothing

Jakby ktoś rok temu powiedział mi, że moje życie będzie tak wyglądać - nie uwierzyłabym. Jednak na nasz byt składa się tak wiele różnorodnych czynników, że czasami niemożliwe staje się możliwe. I dlatego życie jest takie piękne! Wiem, że piszę tajemniczo, ale na razie czekam, aż wszystko mi się poukłada. Obecnie sama nie wiem, w co mam ręce włożyć - ale jak najbardziej w pozytywnym sensie. Niestety, blog schodzi na dalszy plan, ale nie jest mi z tego powodu smutno, bo mam inne powody do szczęścia. Trzymajcie się ciepło w te jesienne, chłodne wieczory! :*










Zobacz stylizację w - MODNAPOLKA.pl
Post sponsorowany przez h&m.
botki: allegro
bransoletki: z Macedonii


niedziela, 29 września 2013

Red light

Ostatnio podświadomie sięgam po czerwień. Nie mam pojęcia, czy chcę rozweselić sobie ponure, szare dni, czy może stałam się bardziej odważna i pewna siebie? Może chcę się wyróżnić z tłumu? A może wypełniają mnie nowe, szalone uczucia, które znajdują swoje ujście w kolorze ubrań? Nie wiem - ale jest mi tak dobrze!








Red light
marynarka: sh
spodenki: Katy Baker (sh)
koturny: lokalny sklep
okulary: allegro
zegarek: Asos



poniedziałek, 23 września 2013

My small revolution

Dni mijają strasznie szybko - nim się obejrzałam skończyłam staż, zaczęłam uczelnię i pojawiły się nowe wzywania. Wyzwania przez duże W, powiedziałabym nawet, że rewolucje, więc jestem jednocześnie lekko przestraszona i podekscytowana. Trzymajcie kciuki! (który to już raz z kolei... :-))






My small revolution - MODNAPOLKA.pl
spódnica: Gary Webber (sh)
sweterek: Petite (sh)
botki: lokalny sklep

niedziela, 15 września 2013

Makedonsko adventure!

Kiedy za oknem deszcz i plucha, ja ogrzewam się wspomnieniami z wakacyjnego wyjazdu z chórem. Jak Wam już pisałam, pojechaliśmy na festiwal do Macedonii. Przeszło pięćdziesiąt chórów z całej Europy zmagało się o tytuł najlepszego. W naszym przypadku Wasze kciuki się przydały, gdyż mieliśmy tylko jeden punkt mniej od zwycięzców i uplasowaliśmy się na II miejscu (jednak nadal to złoto!). Cieszyliśmy się jak dzieci, gdyż jeszcze nigdy chór nie zajął tak wysokiej pozycji na międzynarodowym konkursie. Jestem taka szczęśliwa i dumna, że mogę tworzyć coś tak wspaniałego z grupą naprawdę wartościowych ludzi. Takie wspomnienia to skarb!

Wyruszacie z nami w podróż na własną odpowiedzialność!

Pierwszy przystanek: Wiedeń. Oczywiście to kolejne miasto o pięknej architekturze, w której z miejsca się zakochałam. 

Obfociliśmy się z największymi szychami z Wiednia - Mozartem

 i Straussem.

Wiedeń to ogólnie miasto promuzyczne (<3)


Zwiedzaliśmy cały dzień, a pod wieczór pojechaliśmy wiedeńskim tramwajem do największego polskiego kościoła, aby dać tam mały koncert dla Polonii.

No i nadszedł czas wyprowadzki - trzeba ruszać w dalszą drogę. Jak widać na załączonym obrazku dwa dni w towarzystwie CHAMów i człowiek ukazuje swoją prawdziwą naturę :-)

Po wielu długich godzinach w autokarze, w końcu dotarliśmy do miejsca docelowego - malowniczej miejscowości Ohrid w Macedonii. 

Takie tam widoczki... (możecie zazdrościć!)

Ale w końcu trzeba się wziąć do roboty! Pierwszego dnia pojechaliśmy na powitalne spotkanie wszystkich chórów...


A następnego dnia dawaliśmy już festiwalowy koncert (zdjęcie robione chwilę przed wyjadem + nasz widok z balkonu)

Swoją drogą wiecie, że faceci robią większą furorę z mundurami niż my naszych kiecach?! Skandal!

Po koncercie mogliśmy się odstresować (i najeść) na wieczorze macedońskim.

Bałkańskie tańce są bardzo specyficzne - praktycznie wszystkie na jedno kopyto, tańczone w kółeczku. Nieziemska integracja :-)

Oprócz pracy był też czas na odpoczynek. Tutaj widok na naszą plażę :-)


Obowiązkowym punktem każdego wyjazdu jest impreza na wynajętym statku. W końcu jesteśmy chórem Akademii Morskiej!

 Jak widzicie nie możemy wytrzymać bez wody ani chwili :-)


 Ostatnie (prawie) grupowe zdjęcie i niestety macedońska przygoda dobiega końca...

Jednak na pamiątkę zabieramy tutejszą wodę, której nazwa idealnie opisuje każdą właścicielkę :-)

Kolejny przystanek: Budapeszt!

Oczywiście jak zwiedzać, to tylko statkiem... :-)

Pływaliśmy przed godzinę wzdłuż Dunaju, zachwycając się pięknymi, zabytkowymi budowlami znajdującymi się przy brzegu.


I lekko się relaksując... :-)




Jak widać, po niespełna kilkunastu dniach przebywania w CHAMskim gronie człowiek traci resztki zdrowego rozsądku...

 Jedliśmy w restauracji, w której jedzenie było tanie, dobre i SYCĄCE na maksa. Rzadkość.

Budapeszt był ostatnim przystankiem w naszej podróży. Z wielkim żalem i bolącym sercem wsiadaliśmy do autobusu, zdając sobie sprawę, że przygoda ma się ku końcowi. Jednakże...

Kto powiedział, że nie można zrobić imprezy pożegnalnej w autobusie!